Tysiące lat temu wiedziano, że istnieje tzw. siła życia, która była bardzo często przedstawiana jako aura energetyczna człowieka i tym samym człowiek stawał się świetlną istotą. Wysoka zawartość światła w pożywieniu powodowała, że zaprowadzał on porządek w organizmie, a to zawsze znaczyło dobre samopoczucie, radość i zdrowie oraz szczęście.

Ale nie tylko starożytni mędrcy tak twierdzili.  Współcześnie dowiódł tego Fritz-Albert Popp duchowy rektor Międzynarodowego Instytutu w Neuss.  A. Popp naukowo udowodnił, że wraz z pożywieniem pobieramy tkwiącą w nim energię świetlną, której potrzebują nasze komórki, aby rozwijać się i żyć. Pokarm to strumień energii i informacji. A głównym nośnikiem energii i informacji jest światło słoneczne zawarte w spożywanych pokarmach. Czyli, że to co mamy na talerzu jest przede wszystkim energią słoneczną ukrytą pod postacią różnych produktów spożywczych.

Człowiek w podeszłym wieku wcale nie musi być pozbawiony przyjemności jedzenia. Przeciwnie, mając dużo wolnego czasu i mało innych rozrywek może i powinien stać się smakoszem. Według Brillat-Savarina – słynnego francuskiego znawcy kuchni, celebrowanie spożywania posiłków, które oby były mniej obfite a bardziej wyszukane i aromatyczne, ludziom wcześnie urodzonym może tylko wyjść na zdrowie.

Współczesna cywilizacja wraz z klasyczną medycyną oferują nam coraz wymyślniejsze i coraz droższe metody leczenia, ale to w żadnej mierze nie przekłada się na życie w zdrowiu. ZDROWIA w naszym życiu jest coraz mniej. Aparatura i oprzyrządowanie medyczne to dziś najwyższe zdobycze technologiczne i naukowe, podobnie, jak produkcja, dominujących dziś w lecznictwie – środków farmakologicznych. Wszystko to pochłania potężne sumy pieniędzy i, zazwyczaj, nie ma to przełożenia na faktyczna ochronę zdrowia. Gdyby medycyna spełniała swe zadania, to choroby byłyby zjawiskiem rzadkim, a zdrowie byłoby powszechne przekładając się na względną szczęśliwość ludzi.

To, że współczesna nauka i medycyna w ogóle nie rozumie istoty zdrowia i choroby nie jest żadną tajemnicą. Sami medycy stwierdzają, że nie jest im znana przyczyna 80 proc. chorób, które nas trapią. Pytam się więc, to jak można leczyć chorobę, jeżeli nie zna się jej przyczyny? Poniżej przedstawiam historię z lat 70 walki z rakiem w USA.

Przyrzeczenie walki z rakiem (i to był pierwszy błąd – bo z chorobami się nie powinno walczyć) zostało złożone przez prezydenta USA, Richarda Nixona, który w 1971 roku podpisał ustawę o walce z rakiem. Ustawa ta była reakcją na dane, jakie coraz częściej i śmielej zaczęły docierać na biurka liczących się polityków amerykańskich, w tym także polityków najwyższego szczebla z prezydentem kraju włącznie, a dotyczyły one wskaźników śmiertelności powszechnie występujących chorób. Jedną z tych chorób był rak. Okazało się, że każdego roku ponad milion Amerykanów jest leczonych na raka, corocznie dochodzi prawie 700.000 nowych rozpoznań tej choroby, a ofiar śmiertelnych jest 400.000 rocznie i tendencje są wzrostowe. Dla wielu polityków włącznie z prezydentem to był szok. Opracowana i podpisana ustawa była prawdziwą wojną przeciwko rakowi, a termin jej zakończenia wyznaczono na rok 1976, w dwusetną rocznicę proklamowania niepodległości Stanów Zjednoczonych. Na walkę z rakiem wydano biliony dolarów, ale ani w 1976 r., ani w innych latach nie ukazał się żaden raport, bo wojna z rakiem została sromotnie przegrana. Dziś, w trzydzieści parę lat po tej wstydliwie skrywanej batalii, w Stanach Zjednoczonych, na raka choruje i umiera coraz więcej osób, w 2010 r. zachorowało 1.600.000 osób, a  850.000 zmarło i tendencje – jak trzydzieści lat temu – są nadal wzrostowe.

Podobnie dzieje się zawsze, gdy podejmujemy jakąkolwiek walkę. Nie walczmy z nikim ani z niczym na tej Ziemi. Wszystko, z czym walczymy stawia opór i utrwala się. Klasyczna medycyna walcząc z tzw. chorobą utrwala ją w naszym życiu, przyczynia się również do powstania nowych dolegliwości, generując je w toku nieodpowiedniego leczenia.

Choroba i zdrowie – są to zjawiska i procesy wzajemnie się uzupełniające. Granica między nimi właściwie nie istnieje. Zdrowie i choroba to antagoniści, którzy w ciągłym procesie wzajemnego przenikania dopełniają się i istnieć bez siebie nie mogą. Zdrowie bierze swój początek w chorobie, która jest pierwszym etapem zdrowienia, bo czymże są tzw. objawy, czy symptomy chorobowe, jeżeli nie sygnałami i informacjami zarazem o stanie nierównowagi naszego organizmu. I to właśnie stan NIERÓWNOWAGI jest jedynym i faktycznym zagrożeniem naszego zdrowia i życia – a nie tzw., choroba, która zaistniała, aby ten stan zneutralizować. To, co my – ludzie – nazywamy chorobą jest MECHANIZMEM OCHRONNYM I NAPRAWCZYM i występuje zawsze, gdy dochodzi do stanu nierównowagi w naszym organizmie.

I tu przytoczę historię sprzed kilkunastu lat. Z grupą przyjaciół byliśmy w górach, nocowaliśmy u sympatycznego bacy, który co rusz przynosił nam coś smacznego do zjedzenia. Nad ranem pojawił się z koszykiem jaj. Większość z nas była weganami i dlatego nie za bardzo interesowało nas takie śniadanie. Ale baca nalegał. Jego koronnym argumentem było, cytuję: „Jak zjecie te jajka i bąka puścicie, to nic nie będzie cuć”. Prosty baca wiedział to, czego dziś nie może udowodnić nauka z całym swoim super specjalistycznym sprzętem. Ale najbardziej smutnym obrazkiem z tego programu było głosowanie telewidzów, około 70 proc. z głosujących uznało, że winę za drogie jaja ponoszą…ekolodzy. Czyli kowal zawinił, a Cygana powiesili.